Corona en autisme

Gepubliceerd op 20 maart 2020 om 10:58

Inmiddels zitten we in Nederland al een week in fase 3 van de corona crisis. Oftewel, we zitten al een week thuis. Ik ben ook eerder terug uit de kliniek en zit dus ook thuis mijn dagen te slijten.  Voor mij persoonlijk verschilt het weinig van hoe het ging voor deze crisis. Op sommige punten heeft het zelfs voordelen, al zijn er ook wel zwaarwegende nadelen. Voor anderen met autisme, en dan vooral de kinderen, is het andere koek. Graag wil ik jullie over mijn ervaring vertellen In een ander artikel vertel ik jullie graag over hoe je dit voor kinderen het beste aan kan pakken.

Weer thuis

Allereerst wil ik jullie vertellen dat ik weer thuis ben, mijn opname is vervroegd beëindigd. Dat heeft deels te maken met alles wat er nu speelt rondom de Corona crisis.  Ik zat in een voor mij vreemde omgeving, zonder tv/computer en met vreemde mensen. Hierdoor kregen wij flarden aan informatie mee en dit zorgde voor onrust. We kwamen uiteindelijk overeen dat het voor mij beter was om deze hele situatie thuis af te wachten en op een later tijdstip terug te komen voor opname en behandeling.

Onwetendheid = angst

Door alle onwetendheid die onder de mensen heerst, voelen velen zich onveilig en angstig. Mensen weten niet wat ze kunnen verwachten, welke regels er nog komen en hoe alles zich gaat ontwikkelen. Ook ik ben angstig. Maar ik zie ook het voordeel van deze situatie. Mensen moeten zich nu namelijk aanpassen. Dag in dat uit moeten ze moeite doen om mee te komen in een wereld die voor hen onbekend en eng is.

Autisme

Dit is wat iemand met autisme dagelijks door moet maken. En hoewel het nu voor mij ook lastiger is, vergeleken met normaal, Is het ook zo dat ik het fijn vind dat normale mensen nu een keer meekrijgen hoe het is om je telkens maar aan te moeten passen. Hoe het is om tekens na te moeten denken en hoe het is om geïsoleerd te leven. 

Ik weet als geen ander hoe moeilijk dat is. Iedere dag opnieuw is voor mij een opgave waar je U tegen zegt. En iedere dag opnieuw volbreng ik de opgave.

Geïsoleerd

Door mijn autisme weet ik wat het is om geïsoleerd te leven. Ik Breng vele dagen door in mijn eentje, of ik dat nu wil of niet. Ik kan niet altijd naar een feestje of bijeenkomst omdat het me dan teveel kost en ik er dan dagen van overprikkeld ben. En om eerlijk te zijn voel ik me best eenzaam

Mensen zijn nu volop bezig met denken aan al die ouderen die geen bezoek meer mogen. Mijn oma wordt platgebeld en gaf aan het drukker te hebben dan ooit. En ik... Ik zat op dat moment alleen thuis, mijn vriend zat in het buitenland en de contacten die ik door de weeks had(psycholoog en ambulant begeleider) werden opeens telefonische afspraken. 

Mensen hebben moeite met het geïsoleerd zijn. Moeite met afstand houden en moeite met op zichzelf aangewezen zijn. Maar er zijn, naast al die ouderen, velen die zich eenzamer dan ooit voelen. Ze zijn afhankelijk van zorg die nu niet meer volledig gegeven kan worden. Afhankelijk van die kleine momenten die iemand met hun doorbrengt om ze het gevoel te geven dat ze er toe doen. En juist die momenten worden hun ontnomen. 

Ongezien

Ik zit in een instapgram community waar ik zie hoe zwaar de meeste van ons(mensen die hulp nodig hebben) het hebben. Ook zie ik hoe weinig begrip daarvoor is. Hoe weinig wij gezien worden. Dus graag geef ik jullie mee. Zij die al geïsoleerd leefden, zijn nu nog geïsoleerder en eenzamer... alsof ze niet bestaan.

 


« 

Reactie plaatsen

Reacties

rachel
10 uur geleden

lijkt mij lastig en vervelend dat er geen begrip getoond word :( sterke ermee!
https://lafamiliab.nl

sandra
10 uur geleden

Heel veel sterkte! Het is inderdaad zo dat onze eerste gedachten nu naar de ouderen gaan. Goed dat jij dit even aankaart!